Love and Confidence

Ik zit midden in de voorbereidingen van een groot benefiet event dat ik (alléén!!) aan het organiseren ben. Het wordt een ´Benefit Brunch´ waar 100 mensen voor uitgenodigd zijn wat eind deze maand plaats vind. Er zullen een aantal presentaties worden gegeven door de directrice, de inkoop manager, een vrouw die in het huis heeft gewoond en een van de kindjes die in het huis woont. Voor dit deel heb ik het vijf sterren hotel tegenover het opvanghuis weten te strikken zodat we een mooie representatieve ´venue´ hebben. Daarna is er een soort brunch die we op de binnenplaats van het Potters Huis zelf houden en kunnen er rondleidingen in het huis, home work center en eetzaal worden gegeven voor diegene die het huis nog niet kent. Een paar taarten, quiches, 50muffins, 60 liter sap heb ik al toegezegd gekregen, maar ik moet nog heel veel regelen volgende week... Dit hele event heeft het doel meer donoren, bedrijven en geinteresseerden kennis te laten maken met het werk wat hier wordt gedaan en zo hopelijk meer donaties binnen te halen. Het budget voor het event is R0, oftewel alles werkelijk alles moet gratis, gesponsord en gedoneerd worden! Best een uitdaging dus, maar daar had ik ook om gevraagd...

Ik heb al een keer eerder een event georganiseerd voor 70mensen op Valentijnsdag met het thema ´love and confidence´, met het grote verschil dat we toen R1500 hadden en gewoon overal ´gewoon´ boodschappen konden doen. Ik heb op 14 februari een aantal fotos gemaakt die ik graag met jullie wil delen zodat je een indruk krijgt hoe feestelijk het er uit kan zien in het saaie grijze gebouw en hoe de mensen er kleur aan geven!

In de keuken werd hard gewerkt om al het eten (rijst, kip uit de oven, aardappel- bieten- en groene-salade, chocoladetaart en custard en verschillende fruitschalen) op tijd af te krijgen door Ruth en hoogzwangere Ruth- op voorgrond:

[Ruth is op 1 maart bevallen van een prachtige zoon met hele bolle wangen: Gift]

In de eetzaal was Gyde bezig, met kindje Faith, om uit karton hartjes en letters uit te knippen voor de versiering:

Maar niet iedereen hoefde te helpen, er zat ook een groepje buiten gezellig te kletsen.

In deze zaal die normaal gesproken met grote schuifdeuren in tweeen wordt gedeeld zag het er na een tijdje een stuk levendiger uit.

De kinderen moesten allemaal buiten wachten om niet aan de haal te gaan met balonnen, waxinelichtjes, servetten en andere leuke dingen. En dan duurt wachten lang als je negen zoals Dudu bent!

Of nog erger als je vier bent zoals Lebogang en Faith:

Maar toen, eindelijk was het zover dat iedereen aan tafel ging en uitgebreid gospels ging zingen, waar ik altijd kippenvel van krijg. Het klinkt meestal echt heel mooi en zo recht uit het hart, één vrouw zingt de ´lead´en de hele groep zingt er achteraan als een soort koor en de ´lead´ herhaalt in een begeleidende melodie!

Maar we zijn echt in Afrika, dus kwamen nog speaches die nog eindeloos doorgingen. Die had ik trouwens niet georganiseerd maar omdat dat wel zo hoort was er ad hoc een pastor in de zaal die iedereen wel wilde toespreken, een sociaal werkster die wel een woordje wilde doen, een andere vrouw die het over liefde voor je kinderen had en nog iemand, maaar dat weet ik niet meer. Ik was inmiddels afgehaakt en lekker fotos aan het maken :)

Deze jongetjes waren ook afgehaakt en waren lekker aan het stoeien op de bank tot ze mijn camera ontdekten en een foto met zijn allen wilden :)

En toen, na ruim een uur speaches mocht elke tafel, één voor één, in de rij voor het ´buffet´ wat echt een belevenis was voor velen omdat ze meestal gewoon een bord krijgen waar de maispap met gestoofd vlees (lees botten in soepje) op word gekwakt... en nu mocht iedereen zelf opscheppen omdat we meer dan genoeg hadden en het was tenslotte feest!

Het is wel jammer dat een foto geen geluid weergeeft want het was luid kan ik jullie vertellen, maar wel een heel gezellig lawaai. De opzet van de tafels bleek een beetje krap en niemand kon meer voor of achteruit maar dat leek niemand te storen...

Deze babies hadden nergens last van, die waren intussen met hun moeder buiten een luchtje gaan scheppen, dit is Talisha een vrouw van Indiase oorsprong met haar kindje van vijf maanden. De vader van het kindje is ´coloured´ en daardoor heeft ze nog weer een lichtere huidskleur dan haar moeder. Ik vind ze echt allebei prachtig!

Rose en baby Yulan zijn wat in Zuid Afrika ´coloured´ heet ipv ´black´ en zij spreken´Kaapse taal' wat een ´creolized dialect´ van het Afrikaans is, dat klinkt echt anders dan het Afrikaans die de meeste blanken hier in Pretoria spreken. Ik kan zo iets echt niet meer in gewoon Nederlands uitleggen, merk ik, haha!

Yulan is ruim één jaar en krijgt (nog steeds) borstvoeding, maakt niet uit waar, zoals in ZA gelukkig heel gebruikelijk is. Wat ik vooral opvallend vind is dat het niet uit maakt hoe strak de hals is van het t-shirt van zijn moeder is, het lukt haar altijd om haar borst ´bovenlangs´door de hals te wurmen en hem heel relaxed te voeden. Niks geen voedingsbeha, voedings shirt of dergelijke attributen... Gewoon zo!

Het komt misschien als racistisch over om deze vrouwen zo te ´categoriseren´ maar het is echt opvallend hoe groot de impact van de verschillende afkomsten is en dat voor vele vrouwen onder elkaar ook nog steeds een onderwerp is. Ze zijn er meestal ook heel trots op en het is gewoon een deel van hun identiteit. Waar komen ze vandaan? Tot welke ´tribe´ of familie horen ze? Op welke leeftijd krijgen de jongens de zogenaamde ínitiation? Allemaal thema´s die dagelijks worden besproken en echt verschillend zijn tussen de Venda, Sipedi, Nothern of Southern Sotho, Khoisan of Griqua... Echt fantastisch boeiend en ik snap er nog steeds maar heel weinig van. Maar door deze vrouwen weet ik in ieder geval van het bestaan af en dat maakt al dat ik voor mijn gevoel een heel ander beeld krijg van de samenleving als wanneer ik thuis zou zitten en alleen maar internetprojecten zou hebben!
Ik vind het heel bijzonder om al deze verschillende Afrikaanse vrouwen te mogen ontmoeten, naar hun verhalen te kunnen luisteren en zo een beetje meekrijgen van de vele laagjes van deze complexe Zuid Afrikaanse samenleving.

Ik hoop de tijd en de rust te hebben om van de ´Benefit Brunch´ ook fotos te kunnen maken om ook via dit blog met jullie te kunnen delen... Een fijn weekend allemaal! Liefs xxx

Drakensberg - Amphitheatre

De twee weken dat Christoph in het Zuid Oosten van het land aan het werk was heb ik mij eigenlijk prima vermaakt. De dagen vlogen voorbij doordat ik allerlei afspraken had, het druk had op mijn werk en ´s avonds en in het weekend uitnodigingen kreeg van vrienden hier in de buurt voor een spelletjes avond, bbq, wandelingtjes, etc.
Voor dat ik het wist zat ik in de auto op de N3 richting Harrismith waar ik Christoph, Jule en Sönke zou tegenkomen. Ik had van verschillende mensen gehoord dat er veel werkzaamheden waren op deze weg en had daarom zes uur ingepland om 340km af te leggen. Het bleek allemaal wel mee te vallen omdat het grootste deel van de weg al af was en ik kort in de file stond in Johannesburg... Harrismith is een klein en saai stadje waar wel een supermarkt is en een filiaal van AVIS waar Jule en Sönke hun huurauto terug konden geven. Na boodschappen te hebben gedaan om een aantal dagen op de camping te kunnen overleven reden we in ruim anderhalf uur naar het hostel. Onderweg belde ik ze zekerheidshalve om te checken of er plek was om te camperen. Ik werd zo ongeveer uitgelachen door de vrouw aan de telefoon omdat ze meer dan 300m2 weiland hebben... dus wij pasten er makkelijk op:

Bij het inchecken werd verteld dat vanuit het hostel een wandeling van 8-9 uur met gids werd aanboden naar de Tugela Falls boven op de Drakensberg voor R500 per persoon (wat in ZA véél geld is...) Ze liet ons een mooie diashow zien met fotos van hele slechte wegen en raadde het heeeel erg af om met eigen auto te gaan, het wandelpad zou ook niet gemarkeerd zijn, zonder gids helemaal moeilijk om te weten waar je heen moest lopen, entree van het park was ook duur maar al wel inbegrepen in HUN prijs, etc. Wij waren er niet echt van onder de indruk en besloten unaniem op internet te zoeken naar routebeschrijvingen en alles lekker zelf te doen. Ik bleek niet de enig eigenwijze in dit gezelschap :)
De wandeling op eigen houtje bleek appeltje eitje afgezien van 7km onverharde weg (van in totaal 70km) naar de bergen. Daar lagen veel puntige stenen, af en toe moesten we allemaal uit stappen en reed Christoph super voorzichtig verder. Eenmaal bij het begin van het pad aangekomen wees het allemaal voor zich en hebben we een indrukwekkende wandeling gemaakt...

Het is nog steeds regenseizoen, tot eind april, en daardoor zijn de heuvels prachtig groen.

Het grootste gedeelte van het padje liep gestaag omhoog, of soms prachtig langs de hoogtelijn, om echter echt op het plateau te komen moesten we twee keer klimmen, 1x 22meter recht omhoog en daarna 1x 18meter. Naar beneden was enger kan ik jullie vertellen... Maar we hebben het allemaal overleefd :)

Maar als je dan boven bent, dan heb je ook echt heel mooi uitzicht (als de nevel is opgetrokken). Dit deel van de Drakensberg heet Amphitheatre en als je boven staat zie je deze vorm ook heel goed.

Deze waterval valt vanaf het plateau 850meter recht naar beneden, als we iets over het randje keken was het ook echt een enorme diepte.

De Drakensbergen vormen ook een heel groot gedeelte van de grens met Lesotho. Een van de twee kleinere landjes die geheel door ZA worden omgeven. Alle bergen links van Christoph op deze foto liggen in Lesotho.

Op de terugweg maakten we een praatje met een stelletje dat zich net had verloofd bij de waterval - hoe romantisch is dat? - en we wisselden koekjes en verhalen uit en we moesten en zouden op de foto door hen gezet worden. Op hun camera staan ook nog zeker een aantal fotos met ons, met ons en haar, met ons en hem, etc!

In de twee dagen daarna hebben we ook nog in de omgeving gewandeld waaronder in het Royal Natal Park en het Amphitheatre van beneden af kunnen bewonderen. In dit park waren goede wandelpaden, en zijn we naar een kleinere waterval gelopen, hebben we bij een riviertje gezeten en door hoog gras gewaad... Dit gras was heerlijk zacht en onze benen werden er zachtjes door gestreeld... Waarschijnlijk heb ik ergens op deze wandeling een tekenbeet gekregen waar ik besmet ben geraakt met Ricketsia, een soort Afrikaanse Tekenkoorts. Inmiddels ben ik aan een stevige antibiotica kuur en is de koorts na 4 dagen gezakt en voel ik mij weer veel beter!

In het Royal Natal Park zijn ook een aantal rots tekeningen van ergens rond 1800 te vinden. Helaas was er geen gids beschikbaar dus kan ik er niet meer over zeggen, maar ik vond ze echt prachtig!

Op zondagavond wilden we pannekoeken maken gezien dat uit ingredienten te bakken valt die we in een lokale winkel konden krijgen die op iets van 15km van de camping lag. De vrijdag ervoor was het net ´pay day´ geweest en dus was het in die winkel vrij druk omdat de meesten dan weer cash op zak hebben. De drukte bij deze winkel kwam voornamelijk omdat er ook alcohol werd verkochten veel mensen zaten buiten op de stoep een biertje of cider te drinken. Aanvankelijk gingen Sönke en Christoph de winkel binnen om boodschappen te doen maar ik vond het er zo gezellig uitzien op de stoep van de winkel dat ik aan een groepje vrouwen vroeg, die samen een fles cider deelden, of ik een foto van ze mocht maken. Nou heeeeel graag, ze vonden het geweldig en zetten echt een foto look op.

De mannen iets verder op wilden ook op de foto:

Toen Christoph en Sönke naar buiten kwamen moesten zij ook op de foto! Ze wisten niet zo goed wat ze overkwam... Echt een hilarisch moment! We hebben het adres van een van de heren en we hebben beloofd fotos af te drukken en ze te sturen...

Op de laatste avond in het hostel konden we terug kijken op een prachtig weekend met mooie vergezichten, ontmoetingen en de weldadigheid van vermoeide spieren na een lange dag buiten in de bergen...

buiten in de afrikaanse natuur

Naast de vier dagen die ik in de week ga werken ben ik natuurlijk ook veel vrij, heb ik tijd om leuke dingen te doen zoals bietjes in zoetzuur inmaken, tekenen en schilderen maar ook met Christoph buiten zijn. Dit weekend zijn we naar Rodeplaat Dam geweest, ongeveer een uurtje rijden vanuit ons huis. Bij deze dam kan je een pad van 7km lopen door bushveld en savanna.

We liepen er rond het middaguur, het tijdstip waarop je niet veel dieren kan zien omdat ze zich rustig houden. Toen we langs een bosje liepen hoorden we een vreemd luid briesend geluid, en een paar seconden later zagen we vijf grote Kudus uit het bosjes sprinten. Een kudu is een antiloopachtige die ongeveer zo groot worden als flinke paarden, met schattige grote oren, de mannetjes hebben prachtige schroefgedraaide hoorns. Ze zijn zo schuw dat vaak al heel snel weg zijn voordat wij echt in dichtbij waren.

Ze zijn ook wel heel nieuwsgierig en bleven iets verderop staan op te kijken waar wij precies heen liepen.

Ietsje later liepen we door schouderhoog gras waar meer dan 20 prachtige sprinkhanen voor ons weg sprongen bij elke stap die we zetten.

Er waren heel veel vogels, de meesten hoorden wij vooral, maar deze rode en gele wevervogels zijn niet te missen omdat ze echt overal uitknallen :) Ze maken prachtige nesten die ze aan het uiteinde van de takken heel kunstig in elkaar lijken te weven.

Toen we weer dichterbij de auto waren kwamen we meer tussen de bomen waar we een hele kudde zebra´s zagen die even bleven kijken en al snel weggallopeerden. Dat is echt een prachtige geluid als een stuk of tien zebra´s tegelijk galloperen.

Aan het water groeien deze paarse bloemen die er uit zien alsof ze al gedroogd zijn.

We hebben allebei weer een gezond kleurtje gekregen en zijn met een voldaan gevoel thuisgekomen. Het is echt een voorrecht om in de auto te kunnen stappen en zo dichtbij zulke mooie natuur te hebben waar je lekker kan wandelen....
Straks gaan we iets lekkers koken en morgen zwaai ik Christoph voor twee weken uit omdat hij naar de Eastern Cape gaat voor zijn werk. We zien elkaar op de 24ste weer in de Drakensbergen waar we met zijn zus Jule en haar vriend Sönke gaan wandelen. Dus we moeten elkaar even missen maar hebben ook alweer mooie plannen in het verschiet. Veel liefs, xxx Lotte

Talent, Home Work Center en collegae

Ik heb vandaag veel te schrijven... Met Martha, een van de vrouwen van TPH, ben ik een keer meegeweest naar het Kalafong ziekenhuis iets buiten Pretoria. Haar drie jaar oude dochter Talent was daar opgenomen op de kinderafdeling nadat ze zo erg fysiek mishandeld was door haar vader dat ze in coma lag. Die man zit nu gelukkig in de gevangenis. Talent heeft in totaal 5 weken in coma gelegen tot dat ze uit zichzelf begon te bewegen, ogen opende en haar moeder en kleine broertje Vincent herkende.

Dit is Martha met één jarige Vincent.

De dag dat bekend werd dat Talent uit haar coma leek te ontwaken ging ik met Martha mee om haar dochter te zien.
Toen we samen door de poort liepen die toegang tot een centrale binnenplaats gaf van het ziekenhuis moest ik echt even slikken. Het Kalafong is een staatsziekenhuis en daar kan iedereen ´gratis´ behandeld worden en dus ook gevangenen. Er zaten iets van vijf mannelijke gevangenen aan elkaar vastgeketend met armdikke kettingen aan hun enkels in oranje pakken een sigaretje te roken alsof ze een soort pauze hadden. Een vrouwelijke gedetineerde zat in een rolstoel, die aan een dikke boom was vastgeketend, met een zakje vloeistof in de hand op schouderhoogte die op die manier in haar infuus liep... Het was echt een bizar gezicht! Maar Martha rende zo ongeveer voor mij uit dus ik moest snel verder lopen. De kinderafdeling was best troosteloos in een grote soort hal die in drie delen was onderverdeeld. De verf bladdert van de muur, er hangt een vreemde lucht, per ruimte stonder er iets van 8 bedden met groot ouderwets wit hekwerk. In het bedje naast Talent lag een kindje van een jaar of 1, tegenover een jongen van 11 en een meisje van 12. De arts was bezig bij het meisje om de drains te bekijken, er ging geen gordijntje dicht, alles werd hardop besproken, iedereen kreeg alles mee... Ik sprak de arts even aan over hoe het verder zou gaan met Talent, hij vertelde dat ze niet over apparatuur beschikten om te kijken of er nog sprake was van oedeem in de hersenen dus dat ze alles besloten op geleide van klinische tekens.
Op dit moment is Talent ontslagen uit het ziekenhuis en ook in the Potters House en doen we dagelijks oefeningen zodat haar beentjes weer sterker worden. Een keer in de maand moet ze terug voor controle. Fysiotherapie, ergotherapie of iets dergelijks wordt niet door het ziekenhuis aangeboden dus verzinnen we zelf een beetje wat we voor oefeningen doen.

Het liefst zit Talent bij iedereen op schoot, hier maken we samen een tekening...

Dit zijn Lisa en Talent die Katlego bij haar huiswerk helpen.

S´middags wordt het Home Work Center geopend waar kinderen geholpen worden met huiswerk. Als ze geen huiswerk hebben gaan we tekenen, spelen, voetballen of op de computer leuke dingen doen. Deze kids komen vaak uit instabiele gezinnen waar over het algemeen weinig aandacht voor school, spelletjes en individualiteit bestaat. Ik vind het heerlijk om ze gewoon even kind te zien zijn. Ik vind dat je echt goed verschillen kan zien tussen kinderen die er langer zijn of die er net sinds 3 dagen bijhoren. Over het algemeen worden de kids steeds socialer, kunnen beter delen en op hun beurt wachten.
Eingelijk werk ik niet officieel in het HWC maar als een van de vrijwilligers er niet is die het normaal gesproken doet dan spring ik bij. De kinderen noemen mij ´Auntie´ en de vrijwilligers van het Home Work Center ´Teacher´ dus dan weten we precies wie ze bedoelen. De komende twee weken zijn de ´Teachers´ op vakantie dus ga ik het in mijn eentje runnen... Ben benieuwd, want 8-12 kinderen in leeftijden tussen de 3 en 10 die allemaal andere dingen willen en moeten kunnen echt slopend zijn!

Ryan is heel geconcentreerd bezig en probeert zo netjes mogelijk te schrijven ondanks gebroken arm!

Esther en haar broer Uwezo wonen niet in TPH maar komen wel altijd om huiswerk te maken omdat hun moeder niet kan lezen en schrijven en hen niet kan helpen.

Dit is Dudu die net weer een nieuw kapsel had, waar ze niet blij mee was... :( Ze zal nu iets van vier weken moeten wachten tot ze weer iets anders mag. Ik ben echt steeds vaker blij met mijn eenvoudige steile haar waar alleen een kam doorheen hoeft!

Voor mij collegae heb ik op verzoek een workshop gegeven over vriendelijkheid aan de telefoon. Ze wilden het graag op een andere locatie doen dan waar we altijd werken en op het voorstel het bij ons thuis te doen reageerden ze allemaal heel enthousiast. Naast een korte inventarisatie wat er bij een telefoon gesprek komt kijken gingen we natuurlijk ook met verschillende cases oefenen in tweetallen. Ze waren erg authentiek en er zijn hilarische dingen voorgevallen zoals bijvoorbeeld dat twee collegas ruzie met elkaar maakten ´aan de telefoon´, boos ophingen en elkaar weer ´belden´ om het uit te spreken. Allemaal terwijl ze op het terras zaten op twee stoelen met de rugleuning tegen elkaar toe zodat je niet zag wie je ´sprak´. Daar heb ik helaas geen fotos van maar jullie mogen er zelf bij bedenken hoe dat er uit zag als je hun gezichten op de foto ziet.

Vandaag vertelde een collega dat ze aan de telefoon echt heeft geprobeerd om te glimlachen en zich niet te laten afleiden door de persoonlijke stress die ze had maar te luisteren naar degene die haar belde. Een echte succes story :)

ps. Als afsluiting wil ik jullie nog graag een doorbraak in mijn pleidooi voor zeep in de keuken melden! Er is een donatie binnen gekomen van meer dan 100 liter handzeep, nu hebben we alleen nog goede pompjes nodig die we aan de muur schroeven en dan komt het misschien er toch nog echt van voordat ik in Augustus vertrek...

sissy, kgopela keys!

Sinds de eerste week van september werk ik in ´the Potters House´in het centrum van Pretoria. In de afgelopen maanden heb ik al veel meegemaakt. Toen ik vandaag thuis kwam en Christoph vertelde wat ik vandaag had gedaan bedacht ik dat het leuk is om sommige gebeurtenissen wat uitgebreider op te schrijven, niet alleen voor mijzelf maar ook voor familie en vrienden die zich daardoor een beter beeld kunnen schetsen van waar ik mee bezig ben.

In ´the Potters House´ vanaf nu TPH, ben ik overdag de zogenaamde huismoeder. Ik begin om 08.00, op dat moment los ik Mandisa af die er sinds de vorige dag 16.00 aanwezig was. Zij zal het vanmiddag ook van mij overnemen. De aflossing bestaat voornamelijk uit het feit dat ik vanaf dan de sleutelbos in beheer heb met 29 sleutels. Dit zijn sleutels van alle kamers van het huis, kantoor van sociaal werktster, koelkast, voorraadkamer en de kapel. Omdat er natuurlijk de hele dag allerlei mensen toegang tot deze ruimtes moeten hebben wordt ik de hele dag gezocht omdat ik diegene ben die de deuren moet openen.
Als ze mij zoeken roepen ze meestal in het Setswana: sissy, kgopela keys!
Wat betekent: zusje, de sleutels alsjeblieft!

In het huis wonen een zeer wisselend aantal vrouwen met hun kinderen. Vandaag waren het 13 vrouwen en 16 kinderen in de leeftijd tussen paar maanden tot 9 jaar. Een van de vrouwen is hoogzwanger en kan elk moment gaan bevallen. De meeste komen uit een extreem geweldadige relatie en zijn op de vlucht van hun man en proberen een nieuw bestaan op te bouwen, anderen komen van de straat met drugs en prostitutie als achtergrond waar ze van weg willen. Op dit moment zijn er relatief veel vrouwen die uit een ander land naar Zuid Afrika zijn gevlucht op zoek naar een betere toekomst.

Als het niet toevallig een vrije dag is, er geen workshops zijn voor staff members of andere ´belangrijke´ zaken dan wordt er een programma aangeboden met vooral groepsgesprekken voor de aanwezige vrouwen. Er is per dag een ander thema, deze varieren van financien, hoe moet je solliciteren, opvoeding van kinderen en vrije thema´s die op dat moment spelen. Op donderdag probeer ik zoveel mogelijk vrouwen naar een groentetuin te slepen waar ik bietjes, lente uitjes, wortels, spinazie en boontjes verbouw. De meeste vinden deze tuin helaas echt een straf dus meestal ben ik alleen of met een of twee enthousiastelingen. Ik vind het heerlijk om in de aarde te wroeten en alles te zien groeien, vooral nu het regenseizoen is begonnen schiet alles de grond uit!

Vannochtend hadden we een ´staff meeting´ zoals altijd op maandagochtend. Dit is een vergadering die minimaal 2,5 uur duurt en waar alles wordt besproken op afrikaanse wijze maar helaas niet veel knopen worden doorgehakt. Af en toe is dat extreem frustrerend. De traditie is nu bijvoorbeeld dat ik een keer in de zoveel tijd de afwezigheid van zeep in de keuken ter sprake breng. In deze keuken wordt dagelijks voor 180 mensen gekookt maar de vrouwen die hier werken hebben geen zeep om hun handen te wassen, ook niet nadat ze evt naar de wc zijn geweest. Na ongeveer 10 vergaderingen is daar nog steeds geen verandering in gekomen! In deze keuken wordt niet alleen voor TPH gekookt maar ook voor een opvanghuis voor tienermeiden, een kleuterschool en een inloopcentrum specifiek voor mannen.

Het eten is heel typisch afrikaans met bijna elke dag een maisbrei: pap en vlees. Als we geluk hebben is er gekookte kool bij als groente. Vanwege deze eenzijdige voeding heb ik dus ook die groentetuin en ik heb al bietensla en geroerbakte spinazie uit eigen tuin gekookt voor de vrouwen in het huis tijdens de kerstvakantie.

Na de lunch vandaag vroeg de sociaal werkster mij om een formulier in te vullen samen met een vrouw die er sinds vorige week is met haar drie kinderen. De oudste zal woensdag voor het eerst naar een soort kleuterklas gaan en voor de aanmelding moest een uitgebreid formulier ingevuld worden. Deze vrouw is 26 jaar, heeft drie kinderen tussen de 1 en 6 jaar oud en is met hun op de rug en aan de hand komen lopen vanuit Burundi! Over de weg zouden dat ongeveer 4000km zijn, zij is vooral langs dorpjes gekomen over veldweggetjes. Ze is op zoek gegaan naar een veilige plek voor haar en haar kinderen. Ze heeft er ongeveer twee maanden over gedaan begreep ik uit ons gesprek met handen en voeten. Zij kan niet lezen en schrijven en spreekt geen Engels, ik geen KiRuanda of KiSwahili maar we begrepen elkaar een heel eind. Ik probeerde er achter te komen waarom ze uit Burundi is weggegaan. Ze begreep wat ik bedoelde, zij wees op zicht zelf en zei -papa en maakte toen een gebaar met haar wijsvinger die snel over haar hals gleed. Ze is dus geweld ontvlucht dat ze waarschijnlijk van zeer dichtbij heeft meegemaakt. Spreekt natuurljk ook voor zich dat je niet voor je lol meer dan 4000 km met drie kleine kinderen gaat lopen.

De rest van de middag zat ik buiten op een soort picknickbankje te kletsen met de aanwezige vrouwen. De meeste vrouwen zijn heel goed in het invlechten van haar en dat doen ze dan ook uitvoerig bij elkaar. Met de kinderen maak ik soms tekeningen met waskrijt. Voor de jongens moet ik dan eindeloos vliegtuigen, helicopters, raketten en fietsen tekenen waar ze dan zelf de achtergrond, omgeving moeten bijtekenen met wolken, sterren, maan, planeten, bergen en publiek voor de wielrenwedstrijd etc. De meisjes tekenen meestal zelf vooral veel huisjes, vlinders en regenbogen, heel klassiek! Van een meisje (6jaar) kreeg ik een liefdesverklaring in een mooie envelop omdat ze mij zo lief vond die dag! Echt super lief :)