Brazilië voelt alweer heel ver weg, we zijn volledig geswitcht naar Spaans praten, hoge bergketens in de Andes, empanadas de queso en coca-thee!
Vanuit Brazilië zijn we gedurende tien dagen door Bolivia gereisd. Omdat we mijn zus Sara in Peru wilden gaan opzoeken en zij nú tijd had om met ons een week op pad te gaan zijn we snel doorgereisd. Vanuit Peru gaan we weer terug naar Bolivia en dan zal ik daar een volledig blog aan wijden. Nu dus een verslag vanuit Cusco…
Na een lange dag in de bus zitten kwamen we op zaterdag (12 maart) eindelijk in Cusco aan waar we bij Sara op bezoek gingen. Toen het slot van het blauwe hekwerk voor de deur openging en daar mijn kleine zusje stond, die ik een hele tijd heb vastgehouden in een strakke omhelzing, had ik een brok in mijn keel. Ik vind haar ongelofelijk stoer omdat ze gewoon in haar eentje een paar maanden research gaat doen in een land als Peru en ons een rondleiding gaf door het oude centrum van Cusco alsof ze er al jaren woont.
Cusco panorama.
Het is een prachtige stad met mooie oude gebouwen, Inca muren met glad gepolijst graniet, ruime Plazas en heel veel mensen die iets aan je willen verkopen van schuursponsjes, choclo con queso, massages, kunstprenten, armbandjes, foto’s met baby lama’s of alpaca truien.
Vanuit bijna elk willekeurig punt in de stad zie je groene glooiende heuvels die de stad omarmen, bossen in de verte, oude ruines en zware regenbuien die dreigend, grijs in de lucht hangen.
Op zondag zijn we met Sara en haar Britse huisgenootjes naar een klein dorpje, Lucre, gegaan waar de Carnaval week (eindelijk) werd afgesloten. Ik had na iets van 10dagen Carnaval vieren in Bolivia en Peru goed genoeg van de waterballonnen die vanuit huizen en auto’s werden gegooid en wit schuim uit spuitbussen waarmee je van achteren wordt aangevallen! In Lucre waren verschillende groepen die meededen aan een danswedstrijd en hun traditionele dansen uitvoerden in prachtige kleurige klederdracht kostuums. We waren de enige gringos en vielen daardoor natuurlijk wel op, we werden als ‘buitenlandse vrienden’ via de microfoon hartelijk welkom geheten!
Een fanatieke groep dansers.
De dag daarna zijn we bij het project waar Sara werkt en een deel van haar onderzoek doet op bezoek geweest waar net een snelkookpan met linzen was ontploft. Na wat uurtjes muren, kastjes, plafonds en vloeren te hebben geschrobd omdat die linzen werkelijk overal op, tussen en onder zaten was de keuken weer een beetje leefbaar. S’avonds met het gevoel weer eens iets nuttigs gedaan te hebben in bed gekropen met in het vooruitzicht de volgende dag richting Machu Picchu te vertrekken!
Omdat we op de goedkoopste manier naar dit toeristen oord wilden reizen, moesten we twee dagen de tijd nemen om ongeveer 100km te overbruggen. Met een dure trein (80USD) was het in een middag mogelijk geweest om van Cusco naar Aguas Calientes te reizen. Dat ons traject zoveel meer tijd koste had onder andere met verschillende aardverschuivingen, wegen waar hele happen uit waren verdwenen, vallende stenen en onze wil om een stuk zelf te lopen te maken. Het ritselende geluid van vallende stenen met gruis in een pikdonkere nacht op een smal weggetje in de Andes zal ik niet snel vergeten. Het traject dat wij hebben gelopen liep langs het spoor en de rivier Vilkanota (Heilige Rivier) die helemaal rond de berg kronkelt waar de Machu Picchu boven op ligt:
Onbedoeld volgden we de tip uit van de Lonely Planet om niet tussen 2500 andere toeristen te lopen: een doordeweekse ochtend – donderdag – check, vroeg – 07.00 – check, in het regenseizoen – maart – check! Toen we boven waren was de stad heel mysterieus nog helemaal in nevel gehuld, deze trok langzaam op en steeds werd er een iets groter deel van deze indrukwekkende stad zichtbaar! We kenden natuurlijk wel de foto’s maar om daar dan echt zelf te staan in een van de zeven wereld wonderen was wel echt heel mooi en spectaculairder dan verwacht.
We hebben echt teveel foto’s gemaakt omdat het elke keer weer mooi, verrassend en indrukwekkend was…
Machu Picchu in volle glorie, erg indrukwekkend!
WAARSCHUWING
Oma kan deze foto misschien beter overslaan!
Vanuit Machu Picchu zijn we weer naar beneden naar onze tent gelopen, al die tredes van verschillende hoogte hebben nog voor drie dagen spierpijn gezorgd.
Met zijn drieen in de tent was erg knus en gezellig. De spiegel van de toiletgebouwen is eerder campeerders ingericht met een Peruaanse doorsneelengte.
Vanuit Aguas Calientes zijn we met de trein naar een schattig dorpje in de Valle Sagrado gereisd dat Ollantaytambo heette. We wilden alle drie niet nog een keer langs de aardverschuivingen en diepe afgronden dus hebben we toch maar wat dieper in onze moneybelt getast! Na drie dagen kon ik de naam van het dorp eindelijk uitspreken: fonetisch “Ojanthaïtamboh”. Hier hebben we de compleet doorweekte tent opgezet, matjes, slaapzakken en kleren gedroogd en een paar prachtige wandelingen in de omgeving gemaakt.
Een panorama boven Ollantaytambo.
Voor de tent een lunch met mango, broodjes avocado in een heerlijk zonnetje.
Op het plein van Ollantaytambo waren opvallend veel mensen traditioneel gekleed waardoor het geheel erg fotogeniek aan deed.
Een van de wandelingen hebben we aan de andere kant van de rivier met uitzicht op het dorp en een andere naar de terrassen van Moray en de zoutwinning in Salinas. Zowel de terrassen als de Salinas zijn ook door Incas aangelegd en zijn een mooi staaltje inzicht in de natuur, esthetiek en functionaliteit!
De terrassen van Moray waar elk terras een eigen microklimaat heeft, elk dieper gelegen terras is precies een graad warmer. Door de opbouw van elk terras met stenen, zand, klei en goede aarde kwam al het regenwater heel geleidelijk aan beneden en was er daardoor geen irrigatie systeem nodig! Echt ongelofelijk...
De zoutpannen van Salinas, uit een natuurlijk zoute bron uit de bergen.
Elke keer weer een nog mooier uitzicht... een goed excuus om even uit te blazen!
Mooie uitzichten op de planalto waar alles groen is en in bloei staat.
Helemaal Zen van de frisse lucht, lichamelijke beweging en elke avond vroeg naar bed zijn we zondag weer in Cusco aangekomen waar we nu nog een paar dagen zijn om allerlei internet, bureaucratische en praktische zaken te regelen.
Tot het volgende blog dat over Bolivia zal gaan, que lles vaya bien, hasta luego!
