Paasvakantie aan de Indische Oceaan - Mozambique

Vrolijke Pasen!
Wij zijn gisteren terug gekomen van onze vakantie die we in Mozambique hebben doorgebracht. het is een heel aparte belevenis voor ons om gewoon in de auto te kunnen stappen en dezelfde avond in Maputo aan te kunnen komen. Daar hebben we alleen overnacht en ontbeten in een échte pastelaria met goede portugese koffie. Een leuk begin van de vakantie. Om de stad weer uit te komen stonden we wel vast in de ochtendspits en was het een hele kunst om geen botsing te veroorzaken, niet in de gapende gaten van de weg te rijden, geen overstekende mensen aan te rijden en ondertussen nog opletten waar we heen moesten. Gelukkig heb ik al ervaring met de binnenstad van Pretoria...

Toen we de stad eenmaal uit waren zagen we weer allerlei vetrouwde volgestouwde busjes, pickups en vrachtwagens. Het voelde heel luxe om deze keer in onze eigen auto dat zelfde traject af te leggen maar dan met beenruimte, onze muziek, plaspauzes en ons ritme!

In april is het nog steeds regenseizoen en dat hadden we een beetje onderschat omdat het Zuid Afrika nog maar heel weinig regent. In Mozambique echter viel het met bakken uit de lucht, soms meer dan 20cm per 24uur!

In Inhambane heb ik weer een capulana gekocht, een doek met typisch afrikaanse print die je als tafellaken, stranddoek, rok, jurk, theedoek, hoofddoek, babydraagdoek, bedlaken of of of kan gebruiken. Altijd handig dus!

Na regen komt zonneschijn, hoe verder noordelijk we kwamen hoe meer palmbomen overal om ons heen waren. Hier het uitzicht boven Morrumbene.

Op de eerste plek waar we aan de kust hebben gecampeerd leerden we twee zwitsers kennen die met hun Toyota Land Cruiser vanuit Zwitserland via de Afrikaanse west kust naar beneden zijn gereden en nu via de oostkust weer richting noorden gingen. We hebben bijna de hele week samen opgetrokken omdat we dezelfde kant op gingen en het wel gezellig was! We hebben bijna elke dag samen ontbeten en savonds gekookt op een brander:

Helaas regende het veel overdag maar de camping lag prachtig aan de baai in Morrungulo. Op dit strand heb ik prachtige schelpen gevonden en overal lagen grote brokken aangespoeld koraal.

In het ´dorp´ Morrungulo, lees 3 en een halve hut kon ik s´ochtends verse broodjes kopen bij een aardige goedlachse vrouw die heel trots was op haar oven. De broodjes worden in een half olievat gebakken waaronder een vuur van gedroogde kokosnoten brand en boven op het vat ligt een zinken plaat waar ook een vuur op wordt gemaakt. Het is een briljant principe en het geeft de broodjes een heel lekker aroma.

Op de dag dat we vertrokken ging ik nog een keer bij haar langs om te vragen of ik een foto mocht maken van haar en haar oven. Dat mocht en we namen hartelijk afscheid... Tot de volgende keer? Wat mij betreft graag :)

Morrungulo ligt 13km van de geasfalteerde weg af en de weg was een grote modderpiste geworden na al die dagen regen. Maar onze super daewoo kon dat gewoon... Op deze foto zie je baobabs, hele grote bomen die heel oud kunnen worden en die ik echt heel mooi vind.

Langs de kust zijn erg veel cashewnoot bomen geplant in het begin van de 20ste eeuw en deze heerlijke nootjes worden overal langs de weg verkocht in zakjes die aan stellages worden opgehangen zodat je het van ver al ziet.

Het noordelijkste punt waar we heen zijn gereden was Vilankulo. Hier zaten we in een heel mooi hostel direct aan zee.

S´avonds hebben we een paar keer Rummykub gespeeld met Roger en Nadine, de zwitsers, met wie we de volgende dag een zeiltocht gingen maken naar een van de eilanden van de Bazaruto Archipel.

De zeebodem is erg vlak voor de kust van Vilankulo, als het eb is lijkt het bijna op de wadden in Nederland maar dan met tropische temperaturen met schilderachtige taferelen van eenvoudige visserbootjes die op het droge liggen.

Bij eb is het zo ondiep dat ´midden op zee´ vissers uit hun boten kunnen stappen en samen grote netten weer naar de boot trekken.

Naar het eiland Magaruque voeren we op de motor doordat er harde stroming was en er veel ondieptes waren waar je met een motor makkelijker omheen kan varen. De terugweg hebben we alleen maar gezeild omdat het inmiddels vloed was en we dus in een rechte lijn terug konden omdat het overal diep genoeg was voor de boot. De ´kapitein´:

De kok die aan mij laat zien hoe je vers gevangen inktvis schoonmaakt. Dat zou onze lunch worden.

Hier zie je duidelijk een grote hoeveelheid´inkt´ die er uit spoelt en die erg zwart lijkt!

Hier gaan we naartoe! Wauw...

We zijn er bijna, dit deel van het eiland in onbewoond en prachtig ongerept.

Het strand is erg uitnodigend :)

We voeren nog een klein stukje verder naar een rif waar we konden snorkelen. Ik heb veel mooie kleurige visjes en vissen gezien (Nemo´s look a likes)

Op het strand, in de schaduw van de capulana.

Hoge duin van prachtig wit zand....

De terugweg lekker op het zeil, met een lekker windje en was een prachtige dag compleet.

Op het strand niet alleen maar werken aan de netten, voetballen kunnen ze ook fantastisch goed.

Wij doen het rustig aan en liggen in de hangmat uren te lezen.

Op vrijdag zijn we weer richting zuiden gegaan om Till en zijn vriendin Sarah te ontmoeten in Bilene. Till woont nu in Maputo en blijft daar waarschijnlijk de komende 2jaar.

Op het strand in Bilene nog lekker volleyball gespeeld met een groep enthousiaste mensen, een mooi einde van een super vakantie die veel langer dan 10 dagen leek te duren.

Ik verheug mij erop met Bert en Maddie naar Mozambique te gaan over iets van drie weken...

afrikaanse verhalen en rugby wedstrijd in loftus stadium

Vorig weekend was er een ´festival francophone´ georganiseerd door de Alliance Française. Er waren standjes van 22 landen waar Frans ook een officiele voertaal is met traditionele gerechten, muziek instrumenten en klederdracht en foldertjes van al die landen. We waren op dit event geattendeerd door Marcello en Helena en het was gezellig om ze weer te zien. De sfeer op het festival was gemoedelijk, iedereen zat buiten in de tuin van de villa waar de AF gevestigd is, en al snel kwamen we in gesprek met andere mensen.

Marcello komt uit een klein dorpje uit Noord Italie, Helena uit een dorp uit de Spaanse Pyreneen. De voertaal is meestal Engels, maar als we een woord niet weten en het dan in het Italiaans, Catalaans, Spaans of Portugees wordt gezegd verstaan we elkaar nog steeds. Heel praktisch :)

De Alliance Française is gevestigd in een mooie villa, maar aan de achterkant hebben ze het gebouw uitgebreid en ik vond het leuk om te zien dat ze om deze jacaranda hebben heen gebouwd.

Later op de middag was er een verhalen verteller die met een djembe spannende delen nog spannender deed klinken voor oud en jong. Het verhaal bestond uit verschillende kleine verhalen meestal in de vorm van een raadsel. Omdat niemand het antwoord op het raadsel wist ging hij gewoon verder met een ander verhaal om het op een andere manier uit te leggen. Op die manier bleef iedereen luisteren en zitten om hopelijk op het antwoord te komen van het vorige raadsel!

Het verhaal werd in het Frans verteld en Alfons die rechts naast de verhalen verteller zit vertaalde het in het Engels.

Al met al was het een leuke middag om nieuwe mensen te leren kennen, verhalen te horen en te genieten van Afrikaanse cultuur.

Gisteren hebben we 80 min genoten van een heel ander soort cultuur. Meer de Afrikaner cultuur om precies te zijn. We hadden kaartjes, ook weer met Helena en Marcello, voor een rugby wedstrijd in het Loftus Stadion in Pretoria. Het was een wedstrijd van de Super XV waarin vijf teams uit Nieuw Zeeland, Australie en Zuid Afrika mee doen. Gisteren speelde de Bulls (Pretoria) tegen de Reds (Queensland . Australie)

Het was een drukte van gewelste op straat. Overal stonden auto´s in een straal van ruim een kilometer om het stadion heen. En dan niet gewone auto´s, nee echte ´Boere karre´ dus grote 4x4 op de stoep geparkeerd, ook pal onder borden met verboden parkeren :)

Ik was nog nooit in een stadion geweest tijdens een wedstrijd en ik vond het heel indrukwekkend. Er waren nauwelijks fans van de Reds, het hele stadion leek wel blauw door de stoelen, de fans en de borden en vlaggen waar ze mee zwaaiden.

Wij zaten op de derde rij van onder af gezien, eerst dachten we dat dat niet zo slim was, maar uiteindelijk bleek een groot deel van het spel zich direct voor onze neus af te spelen en was het daardoor een super ervaring.

Een paar keer vond er een ´scrum´ direct voor ons plaats. Best indrukwekkend hoe die mega mannen van rond 190cm lang en minimaal 110kg op elkaar in beuken. Ook best bizar hoeveel ´medics´ op het veld rondliepen en zakken ijs aan sleepten tegen al die kneuzingen. Een speler van de Reds heeft waarschijnlijk zijn neus gebroken tijdens deze wedstrijd. Part of the game?

Dit vond ik het mooist, als ze een bal uit de lucht vangen alsof het vanzelf gaat:

Als het spel wat langer stil lag kwam de mascotte langs, of deden de cheerleaders een dansje. Het publiek was heel erg gemengd, veel vrouwen en kinderen en daardoor was de sfeer misschien ook minder geweldadig dan ik had verwacht bij deze sport.

Uiteindelijk hebben de Bulls overduidelijk gewonnen met 61 tegen 8! Dus het publiek was in opperbeste stemming toen het af was gelopen en wij ook!

Love and Confidence

Ik zit midden in de voorbereidingen van een groot benefiet event dat ik (alléén!!) aan het organiseren ben. Het wordt een ´Benefit Brunch´ waar 100 mensen voor uitgenodigd zijn wat eind deze maand plaats vind. Er zullen een aantal presentaties worden gegeven door de directrice, de inkoop manager, een vrouw die in het huis heeft gewoond en een van de kindjes die in het huis woont. Voor dit deel heb ik het vijf sterren hotel tegenover het opvanghuis weten te strikken zodat we een mooie representatieve ´venue´ hebben. Daarna is er een soort brunch die we op de binnenplaats van het Potters Huis zelf houden en kunnen er rondleidingen in het huis, home work center en eetzaal worden gegeven voor diegene die het huis nog niet kent. Een paar taarten, quiches, 50muffins, 60 liter sap heb ik al toegezegd gekregen, maar ik moet nog heel veel regelen volgende week... Dit hele event heeft het doel meer donoren, bedrijven en geinteresseerden kennis te laten maken met het werk wat hier wordt gedaan en zo hopelijk meer donaties binnen te halen. Het budget voor het event is R0, oftewel alles werkelijk alles moet gratis, gesponsord en gedoneerd worden! Best een uitdaging dus, maar daar had ik ook om gevraagd...

Ik heb al een keer eerder een event georganiseerd voor 70mensen op Valentijnsdag met het thema ´love and confidence´, met het grote verschil dat we toen R1500 hadden en gewoon overal ´gewoon´ boodschappen konden doen. Ik heb op 14 februari een aantal fotos gemaakt die ik graag met jullie wil delen zodat je een indruk krijgt hoe feestelijk het er uit kan zien in het saaie grijze gebouw en hoe de mensen er kleur aan geven!

In de keuken werd hard gewerkt om al het eten (rijst, kip uit de oven, aardappel- bieten- en groene-salade, chocoladetaart en custard en verschillende fruitschalen) op tijd af te krijgen door Ruth en hoogzwangere Ruth- op voorgrond:

[Ruth is op 1 maart bevallen van een prachtige zoon met hele bolle wangen: Gift]

In de eetzaal was Gyde bezig, met kindje Faith, om uit karton hartjes en letters uit te knippen voor de versiering:

Maar niet iedereen hoefde te helpen, er zat ook een groepje buiten gezellig te kletsen.

In deze zaal die normaal gesproken met grote schuifdeuren in tweeen wordt gedeeld zag het er na een tijdje een stuk levendiger uit.

De kinderen moesten allemaal buiten wachten om niet aan de haal te gaan met balonnen, waxinelichtjes, servetten en andere leuke dingen. En dan duurt wachten lang als je negen zoals Dudu bent!

Of nog erger als je vier bent zoals Lebogang en Faith:

Maar toen, eindelijk was het zover dat iedereen aan tafel ging en uitgebreid gospels ging zingen, waar ik altijd kippenvel van krijg. Het klinkt meestal echt heel mooi en zo recht uit het hart, één vrouw zingt de ´lead´en de hele groep zingt er achteraan als een soort koor en de ´lead´ herhaalt in een begeleidende melodie!

Maar we zijn echt in Afrika, dus kwamen nog speaches die nog eindeloos doorgingen. Die had ik trouwens niet georganiseerd maar omdat dat wel zo hoort was er ad hoc een pastor in de zaal die iedereen wel wilde toespreken, een sociaal werkster die wel een woordje wilde doen, een andere vrouw die het over liefde voor je kinderen had en nog iemand, maaar dat weet ik niet meer. Ik was inmiddels afgehaakt en lekker fotos aan het maken :)

Deze jongetjes waren ook afgehaakt en waren lekker aan het stoeien op de bank tot ze mijn camera ontdekten en een foto met zijn allen wilden :)

En toen, na ruim een uur speaches mocht elke tafel, één voor één, in de rij voor het ´buffet´ wat echt een belevenis was voor velen omdat ze meestal gewoon een bord krijgen waar de maispap met gestoofd vlees (lees botten in soepje) op word gekwakt... en nu mocht iedereen zelf opscheppen omdat we meer dan genoeg hadden en het was tenslotte feest!

Het is wel jammer dat een foto geen geluid weergeeft want het was luid kan ik jullie vertellen, maar wel een heel gezellig lawaai. De opzet van de tafels bleek een beetje krap en niemand kon meer voor of achteruit maar dat leek niemand te storen...

Deze babies hadden nergens last van, die waren intussen met hun moeder buiten een luchtje gaan scheppen, dit is Talisha een vrouw van Indiase oorsprong met haar kindje van vijf maanden. De vader van het kindje is ´coloured´ en daardoor heeft ze nog weer een lichtere huidskleur dan haar moeder. Ik vind ze echt allebei prachtig!

Rose en baby Yulan zijn wat in Zuid Afrika ´coloured´ heet ipv ´black´ en zij spreken´Kaapse taal' wat een ´creolized dialect´ van het Afrikaans is, dat klinkt echt anders dan het Afrikaans die de meeste blanken hier in Pretoria spreken. Ik kan zo iets echt niet meer in gewoon Nederlands uitleggen, merk ik, haha!

Yulan is ruim één jaar en krijgt (nog steeds) borstvoeding, maakt niet uit waar, zoals in ZA gelukkig heel gebruikelijk is. Wat ik vooral opvallend vind is dat het niet uit maakt hoe strak de hals is van het t-shirt van zijn moeder is, het lukt haar altijd om haar borst ´bovenlangs´door de hals te wurmen en hem heel relaxed te voeden. Niks geen voedingsbeha, voedings shirt of dergelijke attributen... Gewoon zo!

Het komt misschien als racistisch over om deze vrouwen zo te ´categoriseren´ maar het is echt opvallend hoe groot de impact van de verschillende afkomsten is en dat voor vele vrouwen onder elkaar ook nog steeds een onderwerp is. Ze zijn er meestal ook heel trots op en het is gewoon een deel van hun identiteit. Waar komen ze vandaan? Tot welke ´tribe´ of familie horen ze? Op welke leeftijd krijgen de jongens de zogenaamde ínitiation? Allemaal thema´s die dagelijks worden besproken en echt verschillend zijn tussen de Venda, Sipedi, Nothern of Southern Sotho, Khoisan of Griqua... Echt fantastisch boeiend en ik snap er nog steeds maar heel weinig van. Maar door deze vrouwen weet ik in ieder geval van het bestaan af en dat maakt al dat ik voor mijn gevoel een heel ander beeld krijg van de samenleving als wanneer ik thuis zou zitten en alleen maar internetprojecten zou hebben!
Ik vind het heel bijzonder om al deze verschillende Afrikaanse vrouwen te mogen ontmoeten, naar hun verhalen te kunnen luisteren en zo een beetje meekrijgen van de vele laagjes van deze complexe Zuid Afrikaanse samenleving.

Ik hoop de tijd en de rust te hebben om van de ´Benefit Brunch´ ook fotos te kunnen maken om ook via dit blog met jullie te kunnen delen... Een fijn weekend allemaal! Liefs xxx